d) işçi sınıfının Marksist -Leninist bir partisi için gerekli olan gerek içeriksel,gerekse politik ön koşulları şöyle özetleyebiliriz:

Komünist parti partinin programı ve bütün pratiği Marks, Engels ve Lenin ve Stalinin teorisine dayanır. Bu teori bir doğma değil,kesintisiz olarak gittikçe gelişecek olan bir bilim ve eylem kılavuzudur.

Komünist parti bilimsel teoriye dayanmak zorundadır.Bu da kendiliğinden,çeşitli burjuva ideolojilerinin baskısı altındaki işçi sınıfından ya da işçi sınıfının,yaşam koşullarını iyileştirebilmek ve yeni haklar kazanmak için verdiği kendiliğinden mücadelesinden ya da bu koşulların ağırlaştırılması denemelerine karşı verilen savunma mücadelesinden doğabilecek bir,teori değildir. ,

“Bilimsel sosyalizm,işçi hareketi ile komünist parti sayesinde birleştirilir.Bilimsel sosyalizm,sosyalistleri, işçi sınıfı mücadelesinin her aşamasında sınıfın tüm amacını temsil edebilecek güce eriştirir. ..''

Nesnel olarak temellendirilmiş devrimci strateji ve taktik. Marksist -Leninist parti anlayışının ikinci ilkesini proleter mücadele partisinin devrimci strateji ve taktiği oluşturur. Bu strateji ve taktik,sınıfların karşılıklı nesnel ilişkilerinin derin ve somut bir analizine,öte yandan da sosyalist güçle diğer sınıf güçlerinin öznel olgunluğuna dayanır.

Marksistler,gelişimin bütün aşamalarında, gerçekçi bir stratejinin üç temel ön koşulunun diyalektik bağını,Bunu Komünist Parti Manifestosu'nda hemen buluruz gerçekleştirilmeye çalışırlar. Günlük mücadelenin,demokratik ve sosyalist mücadele ile diyalektik bağı.Sınıf mücadelesinin ekonomik,politik, ideolojik yönlerde geliştirilmesi : Gerek işçi sınıfının,gerekse diğer emekçi halk kitleleirnin güncel sorunlardan doğan istem ve mücadelelerinin, geniş kitleleri, sistemi aşan sosyalist hedeflere ve en sonunda sosyalist devrime çekebilen devrimci -demokratik geçiş istemleriyle sürekli olarak bağdaştırılması gerekir.Çağımızda anti- emperyalist hareketin temelinin ve stratejisinin en derin fikri,demokratik ve sosyalist mücadelenin diyalektik birliğinin sağlanması fikridir. Mücadele yollarından her hangi birini Marksizm öncesi bir anlayışla mutlaklaştırılmasına karşı,her üç mücadele yolunun ,olanaklarından yararlanma

Yukarıda açıklananların ışığında,Marksist parti teorisinin mücadele yöntemleri ve yolları ne olmalıdır sorunu karşısındaki durumunu şöyle özetleyebiliriz.Teori,Marksizm öncesinin mutlaklaştırıcı tavırlarını,mücadele biçim- lerinden her hangi birinin tek yanlı ele alınmasının, abartılmasmı aşmaya yönelmelidir.Teori, tüm mücadele yöntemlerinin kavranıp benimsenmesini ve bunlara egemen olma yollarını öğrenilmesini,somut koşullara,sınıfların güç oranına ve kitlelerin örgütlenmişlik ve bilinçlilik durumuna göre yaratıcı bir katkıyla uygulanması gerektiğini göstermelidir.

Sağ ve sol oportünizm ile sürekli savaşarak örgütsel düzeyde bunlardan kopma gerçekleştirilmelidir.

Marksist-Leninist parti teorisinin ve pratiğinin diğer bir önemli ilkesi,her türlü oportünizme karşı mücadele zorunluğudur; Oportünizm, ister sosyal- reformizm,sosyal- şovenizm, ister revizyonizm ya da küçük -burjuva devrimciliğinin aşırı sol biçimi ve macarecı vb. biçimlerde ortaya çıksın, bunlara karşı örgütsel düzeyde kopmaya varacak bir mücadele zorunludur .

Marksist -Leninist parti öğretisinin politik içeriğini belirleyen diğer bir öğe, kitleler ile sıkı, yakın bağ kurma isteği ve zorunluluğudur. Sınıfın öncüsü, klavuzu olan Marksist-Leninist bir partinin olağanüstü önemini herkesten çok vurgulayan Lenin,belli bir ölçüde gelişmiş kapitalist ilişkilerin egemen olduğu ülkelerde, geniş işçi kitlelerinin desteğine sahip olmayan,onların öncüleirni kaznmayana, en mükemmel, en serinkanlı öncü gücün bile hiçbir şey yapamayacağını hiç unutmadı. 1918-19 yıllarında Orta Avrupa devrimlerinin yenilgilerine tanık olan Lenin, batı Avrupa için bir gerçeği dile getirirken, bu ülkelerde, komünist partilerinin işçi sınıfı çoğunluğunun kazanılması gerektiğini anlayamayanların Marksizm'in daha ABC.sini bile kavrayamamış olduklarını söyler .

Kitlelerin kazanılmasında karşılaşılan güçlüklerden yılmamak,kuyrukçu ve sekter maceracılığa kapılmamak gerekir .

Bu nedenle Lenin. proleteryanın mevcut kitle örgütleri içinde çalışmaktan kaçan (örneğin sendikalarda) her girişimle alay eder ve bunu oportünizme teslim olma sayar. Bu nedenle kitleyi daha ileriye götürmek yükseltmek için, her yerde ve her zaman kitlelerin arasında çalışılması, kitlelerin çıkarlarınm savunulması, bu çıkarların öz çıkarlar gibi benimsenmesi. Ruhsal durumlarının,havalarının bilinmesi onların dilinden konuşmanm öğrenilmesi, onlarla belli bir dereceye kadar kaynaşılması gerektiğini bıkmadan usanmadan tekrarlayıp durmuştur .(Oncülük kendi başma amaç olamaz,o sınıfın hizmetindedir,yalnızca öğretmen değil,aynı zamanda öğrenendir.yalnızca kitlelerle beraber güçlüdür.)

Uluslararası sermayeye karşı proletarya enternasyonalizmi

.f) İşçi sınıfının Marksist -Leninist partisi proleter -enternasyonatist bir partidir.Marksist -Leninist parti teorisinin vazgeçilmez bir öğesi proleterya enternasyonalizmidir, yani tüm ülkelerdeki Marksist-Leninist işçi hareketinin,ortak sınıf düşmanı olan emperyalist kapitalist düşmana karşı verdiği mücadelenin sağlam, bölünmez dayanışmasıdır. Bu da, proleter mücadeleyi anti-emperyalist kurtuluş hareketleriyle birleştiren bir dayanışmadır. Bu enternasyonalizm, tüm ülkelerdeki işçi sınıfı karşısında rakip olan kapitalizmin,giderek uluslararası bir rakip olmasından doğan bir zorunluktur. Bugün, küresellşemeyle birlikte dünya çapında emperayalizm ve ulusal ve sosyal kurtuluş mücadelesini temsil eden devrimci ve sosyalist güçler karşı karşıya bulundukları için sınıf mücadelesi daha da uluslararası bir mücadele olmuştur. Bu nedenle, ancak uluslararası görevlerini yerine getirebilen bir parti,ulusal düzeydeki görevlerinin de üstesinden gelebilir.

Marksist-Leninist parti ,işçi sınııfı içinde sağlam kökler sadığı ve onun içinde kendini üretir duruma geldiği koşullarda burjuvazinin her türlü saptırma saldırılarına karşı koyar ve kendisine, mücadelenin hedeflerini, açılımının, gelişmesinin koşullarını,başlıca toplumsal gücün ne olduğunu doğru kavrıyabilme olanağı veren Marksist-lenisnit teorinin yardımıyla yönümün bulur. .Bu da,onun eyleminin bilimsel olmasını, proleter -enternasyonalist çizgide yönünü doğru tayin etmesini sağlar.

Partinin üyeleri bilimsel sosyalizmin belirlediği ortak bir hedefte birleşirler.sosyalist bir program,bu hedefi gerçekleştirecek stratejiyi çizmiştir.Partinin,ortak hedefe başarıyla ulaşabilmek için güçlü ve kurnaz bir rakibe karşı birliğini ve hareket olanaklarını sağlayacak ortak örgüt ilkelerine ihtiyacı vardır.

Partinin her üyesinin,parti politikasının belirlenmesinde ve geliştirilmesindc, kendi bilgisiyle katkıda bulunmaya hakkı olduğu gibi, bu, onun görevidir de.Aynı şekilde MK ,demokratik ilkelere göre seçilirler ve sürekli olarak,yapıp ettiklerinin hesabını vermek zorundadırlar.Bütün bunların temel dayanağı partinin statüsüdür. .

Gerek hakların,gerekse görevlerin yerine getirilmesinin ön koşulu,her parti üyesinin bir parti örgütü içinde çalışması ve gruplar çalışmasının ilgi toplayıcı niteliğine kavuşturulmasıdır.Pratik politik eylemden deneyimler toplamak kadar, eğitim çalışmaları da önemlidir. Böylece her üyenin partinin politikasının belirlenmesinde, işlenmesinde ve geliştirilmesinde çalışması mümkün olur.

Aynı düşünce ve duyguları taşıyanların bir mücadele birliği olan parti, demokratik merkeziyetçilik bir düzeyde saptanıp ortaya konan parti politikasının ve seçilmiş örgütlerin bu politikaya uygun kararlarının partinin her grubu, her üyesi için bağlayıcı olmasını umut eder ve ister.Ancak bu şekilde hareket yeteneği, görevlerin çözümüne yoğun bir şekilde eğilebilme olanağı sağlanabllir.

Mücadele tüm ülke çapında yaygın olduğuna,sınıflar karşı karşıya durduğuna göre,bu geniş demokratik merkeziyetçi tutum, birleştirici, koordine edici,merkezi demokratik yollardan seçilmiş ve hesap vermekte yükümlü bir önderlik tamamlanmak zorundadır.Tüm sınıfın ortak çıkarları ve eğilimleri yüksek düzeyde merkezileşmiş ve örgütlenmiş kapitalizme karşı birlik içinde savunulmalı ve kabul ettirilmelidir.

Burjuva partilerinden (“halk partiler”) farklı olarak işçi sınıfının Marksist-Leninist partisi derin iç çelişkileri ve klikleşmeyi tanımaz. Bu bakımdan kendi başına buyruk, ayrı bir disiplin ve yöntemi olan, demokratik yollardan karar altına alınmış ve her üyeyi bağlayıcı bir politikaya karşı olan bir muhalefete gerek yoktur.Kısaca her hangi bir”fraksiyon” oluşturacak dayanak yoktur.Fraksiyon ancak partinin iradesini bozarak iki başlı bir eğilimin orta çıkmasını sağlar ve bu da sınıf düşmanına yardımcı olur.

Partiyi,olanca gücünü seferber edecek,her üyeye,onun yeteneklerine en uygun olan ve ortak çalışmaya en iyi katkısı bulunan görevleri verebilecek duruma getirmek için,yönetici kadroların kollektif çalışması çok önemlidir. Kollektif çalışma, sorunları gerçekçi bir şekilde değerlendirme ve öznelci yaklaşımları önleme olanağı verir.

Çalışmanın değerlendirilmesi için eleştiri ve özeleştiri kaçınılmaz bir zorunluktur.Eleştiri ve özeleştiri partiyi, görevlerini daha iyi çözecek duruma getirir.Eleştiri, bir yardım,bir destektir; teşvik edilmesi gerektiği gibi, bir Marksist partinin daimi illkelerindendir .bunalara Rapor Sistemi,Talimatlara uyma,Denetim,Disiplin vb. gibi örgütsel ilkeleirde katmak gerekiyor.

1.M-L kendine temel alarak komünist bir satrateji, program ve temel taktikler belirlemesi; 2. Sınıf hareketinin dışında doğmuş olan komünist hareketin birincil görevi ML strateji ve temel taktikleri doğrultusunda hareket ederek sınıfın öncüsünü kazanma ve komünist hareketle işçi hareketini aynı kulvarda birleştirme, sınıfın en mücadeleci bölüklerini saflarında toparlama, sınıf arasında sevgi ve sempatiyi kazanma ve kadrosal olarak buradan beslenmeyi sağlama; 3-Örgüt sınırlarının çizildiği, örgütün anayasası olan Tüzüğün hazırlanması, örgüt çizgisine uygun kadroların yetiştirilmesi ve belli bir düzeyde temel ve yerel organların yaratılmasının sağlanması, sınıf dışı akımlarla hesaplaşma ve proletaryanın bağımsız bayrağının yukarıya kaldırılmasını sağlama.

Dahası bu görevelerini yani ideolojik,politik ve örgütsel sorunlarını tamamlamış olan bir örgüt, kuruluş kongresinide toparlayarak program,tüzük ve temel politikalarını kongre kolektifinin onayından geçirip yönetimini demokratik bir tarzda seçmesiyle kendisini parti olarak ilan etme hakkına sahip olabilir.

Sınıftan kopuk ve temel örgütlerini yaratamamış ve sürekli sistemli bir merkezileşmiş örgüt çalışması yürütmeyi sağlayacak kadrosal ve sağlam yerel örgütler yaratamamış, sınıf ve emekçi kitleler arasında ciddiye alınacak bir örgütsel ağ yaratamamış ve kendi çalıp kendi oynayan akımların kendilerini parti olarak ilan etmeleri, bu akımların gerçektende işçi sınıfının komünist partisi sıfatına layık olmadıklarını gösterir. Nitekim bugün hala Türkiyede işçi sınıfının öncü bölüklerini etrafında toparlamış ve yığınların sevgi ve sempatisini yakalamış, politikalarıyla onları etkileyip harekete geçiren her hangi bir komünist partisi olmaması nedeniyele komünistlerin önünde işçi sınıfı parti olarak örgütleme acil görevi duruyor. SON.