Bir savaş fena bir yanlışa gittiğinde ve onun gerekçelerinin yalan olduğu ortaya çıkınca, “Demokratik bir Irak ufukta” söyleminde ısrar etmek veya “Biz bu bölgede kalmalıyız” demek tam bir fantezi oluyor. Ne yapılmalı?

ABD'de Dışişleri Bakanlığı'nın yaşlılarından bir grup, rapor hazırlamak için toplandı. Bu rapor, bütün dünyanın (İngiliz hükümeti hariç) zaten bildiği; işgalin bir felaket olduğu ve durumun her gün biraz daha cehenneme döndüğü gerçeğini ortaya koydu. ABD vatandaşlarının da ara seçimlerde bu yönde oy vermelerinden sonra Beyaz Saray, Pentagon'un savaş ağası Donald Rumsfeld'i feda etti.

Bununla birlikte İngiliz hükümetinin savaş ağası, Bağdat ve Kabil'de ciddi hiçbir hata olmadığı yalanlarıyla hala pervasız ve zombi gibi. Ona göre her şeyin bir doz insani ilaçla hala çaresine bakılabilir (Hiçbir direnişe imkan kılmayacak çok güçlü ve küstah bir zehir). Onun devlet adamını canlandırma yolundaki ümitsiz girişimleri, dost Arap sermayesi ve Bağdat'ın yeşil bölgesi içinde maskaralık etmekten öteye gidemiyor. Irak, onu kendi yazgısına bağlayan bir göbek bağıdır.

Bu esnada Washington'daki yaşlılar felaketin boyutunu tanıyorlar. Onların tanımları güçlü, reçeteleri zayıf ve yarasızdır. Bir yerde, “Biz başkan tarafından beyan edilen -Irak kendi kendini yönetebilir, kendinden güç alabilir ve kendi kendini savunabilir- ABD'nin Irak'taki siyasi amacında anlaşıyoruz” diyorlar. Bir başka yerde onlar Bağdat'ın asla yeniden bağımsız olamayacağını ima ederek, çekilme sonrası istikrar için Tahran ve Şam'la diyaloğu öğütlüyorlar. Konu gelecek birkaç ay içinde tam bir geri çekilme emretmesi için askeri bir realist olan Korgeneral William Odom'a bırakıldı. Birçok ankette, Iraklılar (Sünniler ve Şiiler) tarafından destek gören bir görüş. Kofi Annan'ın bize bildirdiğine göre işgal, Saddam'ın egemenliğinden çok daha kötü bir durumu ortaya çıkardı.

Bağdat'ın işgalini takip eden günler ne kadar da farklıydı. Zafer kampında tartışmanın iki çizgisi su yüzüne çıktı. Pentagon, yeni bir rejim kurmak için Saddam'ın generalleriyle hızlı bir irtibata geçmek istiyordu, böylece ABD ve yardımcı birlikler ortaya çıkacak durumu gözetlemek üzere Kuzey Irak ve Kuveyt'teki üslere çekilebildi. Dışişleri Bakanlığı ve onun uzantısı İngiliz Dışişleri, acımasız iktidarın kaba kuvvetiyle yeni bir Irak kurmak ve bunu tüm bölge için ABD'nin 'yumuşak gücü'nün bir modeli yapmak üzere, uzun süreli bir işgal istedi.

Bu hiçbir zaman ciddi bir seçenek olmadı. ABD'nin İsrail'e koşulsuz desteği, Irak ya da herhangi bir yerde 'yumuşak güç' seçeneğinin gerçekleşmesini engeller. Filistin'de iç çatışmayı derinleştirmek için El Fetih'i kullanmanın da durumu iyileştirmesi muhtemel değil. Bölgede ABD kökenli Arap rejimlerinin çoğu (Washington'ın emirlerini uygulayan Suudi Arabistan, Mısır, Ürdün ve Körfez ülkeleri) köşeye sıkışmış durumdaki kendi vatandaşlarını kontrol etmek için, medyada Batı politikalarının karalanmasına izin veriyorlar.

Washington'da hazırlanan senaryoların hiçbirisi, (Demokratlar da dahil) senaryolarının hiçbiri topyekun bir ABD çekilişini öngörmüyor. Bu düşünülemeyecek kadar büyük bir yenilgidir, ama savaş zaten kaybelidlmiştir, yarım milyon Iraklının yaşamı da. Vietnam'da olduğu gibi dalga halinde yeni birlikler göndererek yenilgiyi ertelemeye çalışmak pek muhtemel değildir.

İngiliz parlamentosu, onun ABD eşdeğerinden daha kaygısız. Onlar ülkedeki çoğunluğun bu çelişkinin sürmesine karşı duracağını bildiğinden, savaşta İngilizlerin rolü üzerine herhangi bir resmi soruşturmayı dahi reddetti. Blair'in ideolojik bağnazlığı Irak'ın yıkımına yardım etti, Afganistan'daki Taliban'ı eski gücüne kavuşturdu, İngiltere'deki terör tehlikesini büyüttü ve II. Dünya Savaşı'nda bile uygulanmamış baskıcı yasaları yürürlüğe koydu. Onun sefil partisi ve muhalefet bu tiksindirici kanunları kabul etti. Evde rejim değişikliği zamanı.