İnsanların dost olabilmeleri için yoldaş olmaları şart değildir. Ama yoldaş olabilmeleri için öncelikle dost olmaları gerekir.

Yoldaşlık politik içerikli bir terim. Herkesçe bilindiği gibi, ortak dünya görüşünü ve eylemsel birliği içerir. Ortak politik hedefe varmak için iyi günde-kötü günde birlikte, arkaya bakmadan ve ikircimsizce , omuz omuza yürümeyi ifade eder.

Dostluksa daha naif bir şey. İdeolojilerin, dünya görüşlerinin, siyasetlerin ötesinde, daha saf, insani temeldeki bir birlikteliği ve paylaşımı içerir. Birbirini önemsemek, birbiri için endişelenmek, anlamaya çalışmak, eksiğiyle-fazlasıyla insan olduğundan dolayı değer vermektir. Affedebilmektir. Kim zaman ayrı kulvarlara düşülse bile, varlığından hoşnutluk duyabilmektir dostluk. Bu nedenle dostluk tüzük maddeleriyle, güncel politik koşulların skalasıyla sınanamaz.

Dahası yoldaşlığın hamuru da öncelikle dostlukla karılmalı.

Dostluk ilişkisi üzerinde inşa edilmeyen "yoldaşlık ilişkileri" ürkütücüdürYanında bütün içtenliğinizle şöyle ağız dolusu gülemediğiniz, içinizden geldiği gibi konuşamadığınız, kendinizi hep kollamak zorunda hissettiğiniz bir yoldaşınız olduğunu düşünsenize. İnsanlar arasındaki ilişki kuru-katı belirlnmiş dar kalıplar içine hapsedilemez, yine davranış kalıplaa indirgenemez. Dahası insan olarak belli sınırlar içine hapsedilemeyiz. Düşünce ve duygularımız, kaygılarımız ve sevinçlerimiz, üzüntülerimiz, başarı ve başarızılıklarımız de vardır. Bazen çok güçlü oluruz ama zayıflıklarımız da vardır. Tüm bunlar yok sayıldığında insani-duygusal değil mekanik bir ilişki olur yoldaşlık ilişkisi. Aslında yoldaşlıktan yada arkadaşlıktan, dotluktan ziyade katlanılmak zorunda olunan rutin bir ilişkolur artık o. Mekanik olduğu oranda insanın ruhunu kurutur ve sararıp soldurur.

Dostluğun amatör duygularını yitirmiş yoldaşlık, soğuk bir profesyonelliğe, ruhsuz bir bürokrasiye dönüşür.

Taşıyıcıları mekanikleştiğinde ortak ideallere ne olur acaba? Ne derece korunabilirler?

Paylaşılan ideolojik değerler ne denli hümanist, ne denli özgürlükçü olursa olsun, ne kadar sevgi içerirse içersin, ağızlardan ne kadar büyük laflar çıkarsa çıksın, bu ideolojinin taşıyıcıları öncelikle dost olamıyorlarsa, birbirlerine dostça eğilemiyorlarsa ortada bir terslik olmazmı sizce de?

İnsanlar aynı yolda yürümeye devam edebilirler. Birlikte bedeller ödeyebilirler. Ama birbirlerine karşı dostluk duygularını yitirmişlerse, uğruna bedeller ödemekte oldukları ideallerini de uzun süre koruyamazlar. Dostluğun yitirildiği yerde ne korunabilir ki!

Başımızı kaldırıp bakışlarımızı çevremizdeki yoldaşlarımıza çevirelim. Onlarla aynı şeyleri paylaşıyor olmanın kıvancını hissedelim. Doğanın yeniden canlanmaya başladığı bu bahar günlerinde, dostluklarımızı da yeniden yeşertelim. Yoldaşlarımızı dostlarımız olarak yeniden bulalım. Çoğalalım. Ruhlarımız arınsın ve ısınsın.

Dost olamadıklarımızla ise yoldaş olamayacağımız ise bir gerçektir. Onun içindir ki hesapsız ve çıkarsızlık içinde önce dost olmalı ve diğer şeyleri bu güzel ve kaybedilmemesi gereken duygu zemini üzerinde yükseltmeliyiz.