DHB - PKK’YE TESLİMİYET ÇAĞRISI AYDIN TUTUMU OLAMAZ

Geçen günlerde sanki savaşı tırmandıran ve ortamı terörize eden PKK’miş gibi   PKK’ye , koşulsuz olarak silahları bırakarak TC devletine teslim olması ve böylece TC devletinin Kürt sorununda kurtulması için, Türk ve Kürt aydınları değişik ama aynı içerikli bir açıklama yaptılar. Onursuz ve tamamen TC devletinin istemleri ve mevcut statükonun sürüp gitmesini sağlayan bu açıklamalar “barış”ı değil olsa olsa Kürt özgürlük hareketini boğmayı ve etkisiz kılmayı hedeflemektedir.

ÖDP’nin başını çektiği Türk aydınlarının yaptığı “barış çağrısı”nda devleti ürkütmemek adına Kürt sorununun adı açıktan ifade edilmediği gibi   esas olarak da çağrının mağdur olan PKK hareketini hedeflemesi ve şiddeti tırmandıran ve Kürlerin haklarını tanıma ve bunu yasa katına çıkarmada kılını kıpırdatmayan, 99dan PKK’nin tek taraflı ateş çağrısının görmeyen kör bir yaklaşım olduğunu belirtmeliyiz. Kürt sorununu yaratıcısı ve kirli savaşın sorumlusu TC devleti olmasına rağmen, çift taraflı ateşkes hazır olduklarını sıklıkla dillendiren ve meşru savunma çizgisinde duran PKK’ye koşusuz silah bırakma çağrısı yapmak, Kürt halkının ulusal ve demokratik hakları için meşru ve haklı olan silahlı direnme hakkını yok saymak ve devletin çizgisinde teslimiyet barış ninnileri söylemekten başka bir anlam çıkmaz burada.

Kürt halkına yönelik kirli savaş çanlarının yeniden çalındığı ve gerilla cesetlerine her türlü işkence ve iğrençliğin uygulandığı,
faşist Türk şovenizmini kışkırtıldığı ve demir yumruk politikasında ısrar edileceğinin yeniden yeniden ilan edildiği koşullarda, faşist saldırının esas hedefi olan ve terörle Kürt sorununu bitirmeyi hedefleyen TC devletine karşı mücadele ederek ezilen ulusun ulusal ve demokratik hakları için mücadelesinin yanında yer alması gereken aydınlar, sınıfsal özünden arındırılmış ve ne idüğü belirsiz ve daha çok da devlete hizmet eden barış çağrılarının ne demokrasi ve nede özgürlükler mücadelesine hiç bir katkıda bulunmayacağını ve yalnızca TC devletinin Kürt özgürlük hareketini kırımdan ve zulümden geçirmesine çanak tutacağını ve devlet aydınlığına devam edileceğini gösterir başka bir şeyi değil. .

Türk ve Kürt aydınlarının barış çağrısı Kürt sorununun yaratıcısı ve sürdürücüsü olan TC devletini hedeflemeli ve Kürt sorununda faşist kafatasçı imhacı ve inkarcı politikanın bırakılarak, demokratik açılımların yapılarak, Kürt ulusunun ulusal haklarının tanıması olsaydı bir anlam taşıdı. ama böyle olmadı ve esas saldırıya uğrayan ve beş yıldır tek yanlı ateşkese uyan PKK’ye yönelik koşulsuz silah bırakma çağrısı yapması Türk aydınların faşist TC devletinin Kürt sorununda demir yumruk politikasına destek vermekten başka bir anlama gelmeyeceği görülmelidir. Nitekim TC devleti ve hükümet yetkilileri aydınların bu çağrısını kala almayarak, kirli savaşa devam edeceklerini ve Kürt hareketini demir yumrukla ezip dağıtma politikasını sürdüreceklerini ilan ederek, terör ortamında kimin medet umduğunu bir kez daha ortaya koymuşlardır.

Keza devlete karşı açıktan mücadele etmede sorunlu olan ve statükocu çizgiyi aşmada başarısız olan Türk aydınlarının çağrısında öne çıkan “PKK’nin silahlı eylemlere ön koşulsuz son vermesini istiyoruz” çağrısıdır. Kürt sorunu karşısındaki faşist kuşatma, baskılanma, şovenizmin derin etkisi, Kürt sorunu karşısında gösterilen sallantılar ve dokunmama yaklaşımları dikkate alınınca bu barış çağrısının Kürt özgürlük hareketi ve demokrasi ve özgürlük savaşımı bakımından pek bir anlam taşımayacağı görülmelidir.
Konu, barıştır ve çağrıcı aydınlar halkların barış ihtiyacını dillendirmektedirler. Ama bunun hedefi açık ve net olmadığı durumda barış çağrılarının gerçekten onurlu bir barış için mücadele yürütenlerin savaşımına destek olmayacağı unutulmamalıdır. Barış çağrılarında sadece PKK’ye silahlı bırak çağrısı yapılması barış çağrısı istemlerinin samimiyetini test ediyor . “PKK’nın silahlı eylemlere derhal ve önkoşulsuz son vermesi” istenmektedir. Hükümetten de “kalıcı barış” için “gerekli yasal düzenlemeler” talep edilmekte ama acil olan çatışmaların durması konusunda devlete somut bir çağrı yapılmamaktadır. PKK’nin çoktan beri “Çift taraflı ateşkes”e hazır olduğu biliniyor. Besbelli ki, öteden beri kullanıla gelen, “ateşkes, devletin silahlı gücü ile teröristi aynı kefeye koymaktır” vb. resmi şartlanmayı uygun bir hassasiyet sergilenmektedir. “Çağrıyı baştan heba etmeyelim”, denmiştir herhalde. Oysa bu hassasiyet, büyük medyanın “Aydınlardan terörist örgüte silahı bırak çağrısı” başlıklarıyla, daha baştan heba etme çabasına malzeme sunmuştur ve aydınların devletle barışması olarak aktarılmıştır.

Çağrı’nın gelişmelerle birlikte giderek tamamlanacağı, bu anlamda, deyim yerindeyse PKK’yi teslimiyete çağırmak   olduğu söylenebilir. Böyle bir durumda karşılıklı ve Kürtle bakımından onurlu bir barış olayının olmayacağı da bilinmelidir. Çağrıyı yapanlar bile devletin bu teslimiyet çağrısını dahi ciddiye almayacağını biliyorlar. Bu “belirleyici sorumluluk” işini en baştan doğru ve cesurca ortaya koymak, belki de en kritik halkadır. Çekinceli davranılması ya da mevcut gerçekliğin teğet geçilmesi, resmi devlet politikasına dokunulmaması vb. durumunda, ortaya konulan niyet yani çatışmaların durdurulması isteği, bu haliyle, sorumluluğu görmezden gelinen devletin imhacı ve inkarcı politikalarına kan taşıyacağı sonuçlar doğurabileceği görülmelidir. Bunun için Güncel olgulara bakmak bile yeterlidir. Kongra Gel, kendisine yapılan çağrıya yanıt olarak, operasyonların durması halinde silahları tümden susturabileceklerini, aksi halde ise kendilerini savunma çizgisinde duracaklarının hesaba katılması gerektiğini belirtirken;Genelkurmay İkinci Başkanı, aydınların değil ama AB Büyükelçilerinin “operasyonlarla bu işi çözemezsiniz” görüşüne karşı, askeri ısrarı bir kez daha vurguladı: “Mücadelemizde hiç bir değişiklik olmayacak”!

Şimdi bu iki gerçeği yan yana koyalım. Yani faşist terörde ısrarlı devlet tutumunu ve kendilerini savunma zorunluluklarını dile getiren PKK cephesini. Bu durumda, aydınlar çağrısının Kürt özgürlük hareketine karşı “kendinizi savunmayın” türünden bir teslimiyet çağrısı olduğu görülmelidir. Gerçeklerin ortaya konulmasından uzak, zorunlulukları hesaba katmayan, Kürt sorununun demokratik çözümüne bağlanmayan barış çağrısı, Kürt hareketini teslimiyete çağırmaktan başka bir sonuç doğurmayacağı görülmelidir. Ve bu sonuç, yani “Bakın silah bırakmamakta, terörde ısrarlılar” şeklindeki imhacı ve inkarcı tezi, bir de aydınlara doğrulatmak, hiç de denildiği gibi “çatışan tarafların dışında, bağımsız üçüncü bir ses”e işaret etmeyecektir. Soldan bazılarının “Aydınlardan Kürtlere teslim ol çağrısı” kestirmeciliğine ya da “Kürt sorununda tarihsel dönemeç” hayalciliğine kapılmadan, çağrıya ilişkin tek taraflı teslimiyete çağıran ve TC devletinin değirmenine su taşıyan niteliğini görmek ve halklar için eşit ve özgürlük getirecek, gerçek ve kalıcı barış için inatla mücadele etmek, aydınların Kürt sorunundaki statükocu yaklaşımlarını darbelemek, onları doğru bir çizgiye kazanmak ve Kürt hareketinin tuzağa düşmesini engellemek bakımından önem taşıyor.