Bir insan yüzü haritalarda
Operasyonlarda kalmış topraklarda
Yıkık duvarlar gibi gözleri karşı tarafta
Metal, panzer, cinayet ve müdahalenin duman kokusunda
Onlar sokaklarda dolaşacak
Marks’la birlikte Marks gibi,
"yaşamı belirleyen bilincimiz değil, bilincimizi belirleyen yaşamın kendisidir" dercesine
Kendi kendine mırıldanan bir ülkenin
Çamuru gibi ısınarak tuğla olacak küllerinde
Yaşamın kör noktasının içinde
Ağlamakla devrimci, gülmekle devrimci
İnat ederken lütfen diyecek bir kırmızıda
Yaşamayı belirlerken hedeflerinde
Devrimcileşecek herhangi bir yolda!
Fakat bu yola koyulurken, ölümlere yatanları hatırlamamak gibi, anlamamak gibi bir sorunu varken bu ülkenin. Ve umudun tükenmeye başladığı gün, yani ölümlerden habersiz yazılan günlük gazetelerden ya da haber kanallarında ölümlere dair ve ölümlerin artık gerçekleşmediği bir ülkeyi düşlerken gazete manşetlerinde, başkalarının ütopyası oluyordu buruk şiirlerde ölüm.
Şimdi ise… Karanlık dehlizlerinde tutsaktır! Zindan duvarlarının en kasvetli
Ve soğuk o duvar diplerinde
Bedenim onlara üşüyor bu Ekim ayında
Bedenim şimdi birbirine “feda” mektubu yazıyor Onlarla birlikte üzerinde "görülmüştür” adı altında...
Önce kendine yazıyor, sonra… Sonra ise yoldaşlarına,
Umutları örgütlenmemiş halkına
Kızıl bayrakların gölgesi altında isyankârca
Bütün umutsuz kırılganlıkları toplarken
Yıkık duvarlarda her satırıyla tek tek şiddetlice
Çatışmaları yorumlarken insanca
Şimdi ölülerimiz ne de ölümler kötü bir susuş değildir
Yalnızlığın tamtamlarında yitip gidişlerde olmayacaktır…
Yanlışlıkları düzeltme olanağı verirken
“halkının bağrına uğurlandığı gün” insanla birlikte
İnsanca yaşamayı savunacaktır!
Dünyanın bütün özgürlük kavramları(?)nı düşünürken.
—Özgürlük bir(şeye) karşı olmaktır! Bu nedenle nasırlarımız oluşurken tek acı çeken biziz. Yani negatif ve görecelidir. Çünkü kendi fizyolojimizde yarattığımız bizim olan tek şeydir nasırlarımızdır. Ve de kendi yalnızlığımızda bir susuş, yitip gitme olmamalıydı bizimle birlikte hiç kimsenin gidişi. Gidişlerimiz, bedellerimizle yaşanacak büyük kargaşalıklar bütün olumsuzluklar içinde ve buna rağmen bile bu sürecin içinde olmalı ilkeli, değerlerine bağlı bir şekilde
Ve… Ölüm!
Mezarlıkların ve eskiyecek olan tabut parçalarının kederli ve hüzünlü şeklidir…
Ayakta ölmeli bir partili diyorum gözlerimle
Tıpkı tarihte de olduğu gibi…
Ayakta ölünüyor şimdi
toprağı yakıyorken ölüm
onların gözlerinde.
Ve ölüm: çoğunu gerçekleştirdik zaten ve geride kalanlarımızın örgütlülüğü bozmalı bütün bunları. Ezikliğini üzerinden, utandırarak ölümü atacak yürekler var. Karanfiller gibi serpilerek hayata!
Ekim 2000 / Ekim 2005 Ölüm Oruçları 6. Evresinde Sürüyor!
(Mayıs 2006, İstanbul’da)
E.Kalan
