DHB - Belki ben...

O günden
çok daha evvel,
köprübaşında sallanarak
bir sabah vakti gölgemi asfalta salacağım.

Belki ben
o günden
çok daha sonra ,
matruş çenemde ak bir sakalın izi
sağ kalacağım

Ve ben
o günden
çok daha sonra:
sağ kalırsam eğer,
şehrin meydan kenarlarında yaslanıp
duvarlara
son kavgadan benim gibi sağ kalan
ihtiyarlara,
bayram akşamlarında keman
çalacağım...

Etrafta mükemmel bir gecenin
ışıklı kaldırımları
ve yeni şarkılar söyleyen
yeni insanların
adımları...
Devrimin Çocukları
Bir sonbahar sabahı
terk etti yaprakları yeşil
uçtu bulutlara doğru
ağaçların kurumuş ciğerleri

Koparıldı kalbinden
en güzel çocukları devrimin
kapladı sokakları
karanlığın tamtamları

Susturuldu ışığı üretenler
inatçı türkü susmadı
umudun çocukları yürürken yüceliğe
düştü emeğin yüreğinden güller

Düşenlerin anısı, sevgimize yazıldı
dökülenler silemez ihanetin pasını
zifiri karanlıkta bile
anacağız düşen gülün hasını

Çelik kafes içinde
özgürlük yaralı çiçekti
ışığın çocukları, geçtiler hücrelerden
geçtiler teker teker kanayan gecelerden

Şimdi onlar
cadde cadde, bulvar bulvar
birleşiyor yüreğinde güneşin
gülümseyen güzelliğe doğru
koşacaklar durmaksızın

Onlar
ışıldayan geleceğidir yurdun
gece sancılı gündüz kaygılı olsa da
aşacaklar tüm barikatlarını karanlığın
“sesinizi duymakla başladı maceram
kendime yöneldim size sorular sorarak,
cevaplarınızdan yeni bir ben oluşturdum.

En güzel köşeme koydum gözlerinizi,
süzmenizi bekleyerek geçip durdum önünüzden defalarca.
Yalnız kalmayı diledim sizle
ürpertimin sebebini soracaktım,
yenimi yıkayacaktım,
emeğinizin teriyle.